2.7.13

Fata morgana van een glimlach

Soms is het moeilijk om dingen te delen.
(niemand hoeft te weten)

Omdat het teveel energie vreet om te verwoorden
wat er binnenin jezelf aan het broeden is. 

(hoe kwetsbaar en hoe klein) 
Omdat je het masker dat zodanig verweven is met jezelf
niet durft af te zetten. 

(hoe angstig en verlegen) 
Tot ook het masker versleten is. 
(ik af en toe kan zijn)

En toen kwam "Burned Out" van Lotte op mijn pad...


Vertel me wie ik ben,
wat ik doe.
Want,
ik weet het niet.
Verdwaald in het doolhof van mijn hoofd,
verloren,
om nooit meer terug te komen.
Schud me wakker
uit dit mijnenveld van gedachten.
Verplicht me vast te houden.
Geen tranen wil ik delen,
niets voelen wil ik doen.
Weg van deze ellende.
Anders laat ik los
en verdrink,
verdrink,
in een wereld van depressie,
in een wereld van nostalgie,
in het water van problemen.
In een zee van ruzie,
tussen hart en hoofd,
zweeft de illusie
dat ik het kan.
Dat het zou lukken.
Maar de realiteit vervaagt in illusie.
Een fata morgana van een glimlach,
het masker van de wereld.
Ik kleur mijn tranen zwart.
Alsof het kon.
Alsof ik het kon.
Ik schreeuw het uit.
Ik wil weg.
Weg.
Weg.
Weg van alles.
Van U.
Van mij.
Van mij.

22.1.13

De pop van tante K.

Zowel met kerst als met nieuw, trok een onschuldige kinderhand hier dezelfde naam uit de pot. Twee keer een cadeautje verzinnen voor nichtje F., toeval of niet dat net zij alle namen trok? 

Met alle leuke naaiboeken die het afgelopen jaar verschenen kon ik niet anders dan iets zelfgemaakt uit de mouw schudden... 
 
Bij De Stoffenkamer tikte ik een lapje "Point of Sail" van Michael Miller op de kop, ideaal voor een stoere meid! Als beginnende naaister toverde ik voor kerst een simpel A-lijntje uit Mme Zsazsa's welbekende 'Allemaal rokjes' vanonder de naaimachine. 

Samen met een paar broekkousen en een truitje vormde dat het cadeau van de avond. Om de lange avond tussen alle volwassenen wat leutiger te laten verlopen werd alles apart verpakt en vervolgens verstopt. (Onder de kerstboom lag alleen een enveloppe met een opdracht. Wanneer deze werd vervuld werd er een tip vrijgegeven waar het cadeautje te vinden was. Elk volgend cadeautje werd opnieuw vergezeld van een een briefje met opdrachten.) Het zoeken werd vervolgens stiekem leuker dan de pakjes die te vinden waren, maar desondanks was ze zéér tevreden met haar nieuwe outfit!

Tussen kerst en nieuw had ik enkele dagen vrij om te bekomen van de eerste feestdis en tijd om de handen uit de mouwen te steken voor een èchte tante Hilde-pop! Voor een eerste exemplaar ben ik er best wel trots op!


De pop werd naar evenbeeld van de ontvangster gemaakt en kreeg een kleedje aangemeten in dezelfde stof als het A-lijntje dat met kerst onder de boom zat. De reactie bij het openmaken was meer dan hartverwarmend! 

“Oh wauw! Tante K., dat ben ik!
Jij hebt mij helemaal nagemaakt!”

De rest van de dag week kleine F. niet van grote F.’s zijde. En ook kleine zus L. Was niet weg te slaan bij de miniversie van haar grote zus... We weten dus wat doen de komende tijd!

(Zelf kreeg ik een exemplaar van “"Zo geknipt!"” om mijn nieuwe jaar in te zetten, met als boodschap “Voor mijn lievste liefste tante K. Van F. 1 januari 2013. *smelt*)





13.10.12

12 maanden later.

We schrijven 2011. Het jaar begint voorspoedig. Ik ben geslaagd voor de eerste module van een nieuwe opleiding die ik in september startte. Ik kijk uit naar de geboorte van mijn allereerste metekindje. Het lief en ikzelf beslissen om samen op zoek te gaan naar een huis - ook al wonen we nog niet samen. Omdat dat misschien een beetje absurd is besluiten we van het voorgaande maar eens werk te maken. Verhuisdozen worden gevuld. In welgeteld één week tijd word ik vrouw des huizes, bezitster van een kersvers behaald rijbewijs en plaatsen we onze handtekening onder een compromis. Alles gaat verder zijn gang. Er word vlijtig gestudeerd, trots geposeerd met een ukkepuk die naar nieuw ruikt. Er wordt uitgewaaid met de hele familie. Met een frisse kop worden verfstalen zorgvuldig naast elkaar uitgestald, keuzes worden gemaakt. Er wordt geschuurd en geverfd, afgebroken en weer opgebouwd,.. Dozen kunnen opnieuw ingepakt worden. Op één dag is het hele appartement leeg, het nieuwbakken huis gevuld met spullen. Het appartement wordt opgeblonken. Morgen eindelijk een dagje rust. Voor het eerst sinds maanden eens lekker gewoon niets doen. We worden opgeschrokken door de bel - tiens, klinkt die zo? Ineens begint het ons te dagen - de wijkagent! Die moet papieren in orde brengen om 4 dagen uit-pak-vakantie te verkrijgen. Een beetje verdwaast hollen we de trappen af. De trappen waar we een hele maand lang met ladders en emmers verf zijn op en neer gehold. De trappen die dienen afgedaald te worden richting nog niet uitgepakte kledij. Een trapje wordt gemist. De badkamer is ineens heel dichtbij. Het plezier veraf. Tussen dokter- en ziekenhuisbezoeken door heb ik veel tijd om naar mijn nieuwe muren te kijken. 4 dagen uit-pak-vakantie wordt één maand naar dozen staren die moeten uitgepakt worden. Nog eens een maand van het ene onderzoek naar het andere. Een maand wikken en wegen. Uiteindelijk nog eens een maand robot spelen. Een maand voorzichtig aftasten. De volgende maanden waren er van 'vallen en opstaan'. Blij dat we dat 12 maanden na datum achter 'de rug' hebben.

31.1.12

Dat heet dan...

Soms zijn er van die periodes dat alles donker lijkt, dat alles tegen lijkt te zitten. Van die periodes dat je denkt dat er een gestoord iemand op deze aardbol rondloopt...

... met een wel èrg gepersonaliseerde voodoopop van jezelf. 


Gelukkig zijn er dan ook af en toe van die momenten dat je gewoon intens gelukkig bent. Dat je ondanks de schaduw die je achtervolgt toch het gevoel hebt van onder een stralende zon te lopen.

...gelukkig zijn.

9.11.11

Betoverend.

 

Ook benieuwd of er Bertie Botts Every Flavor Beans tussen zitten?

2.11.11

Ready? Set... Go!

Sprinten is nooit mijn sterkste kant geweest. Sporten in het algemeen niet eigenlijk, wegens de hopeloze elegantie en souplesse die er ergens tijdens mijn productieproces ingeslopen zijn. Snelheid - iets dat bij het sprinten eveneens onontbeerlijk is - ook niet.
Zo'n vier jaar terug maakte ik deze blog en bijhorende header aan, om er dan eigenlijk helemaal niets meer mee aan te vangen.

Het nichtje in de header* is inmiddels 'grote zus' en getransformeerd tot een spraakwaterval die er haar poppen en beren geen speld laat tussen krijgen tijdens de theepartijtjes.

En zelf heb ik besloten dat het na vier jaren gluren bij de buren maar eens tijd werd om mezelf ook wat bloot te geven op het wereldwijdeweb. Al moet je dat niet zo letterlijk nemen zoals mijn echte buren dat dienden te doen..