Fata morgana van een glimlach

Soms is het moeilijk om dingen te delen.
(niemand hoeft te weten)
Omdat het teveel energie vreet om te verwoorden
wat er binnenin jezelf aan het broeden is. 
(hoe kwetsbaar en hoe klein) 
Omdat je het masker dat zodanig verweven is met jezelf
niet durft af te zetten. 
(hoe angstig en verlegen) 
Tot ook het masker versleten is. 
(ik af en toe kan zijn)

En toen kwam "Burned Out" van Lotte op mijn pad...

Vertel me wie ik ben,

wat ik doe.

Want,

ik weet het niet.

Verdwaald in het doolhof van mijn hoofd,

verloren,

om nooit meer terug te komen.

Schud me wakker

uit dit mijnenveld van gedachten.

Verplicht me vast te houden.

Geen tranen wil ik delen,

niets voelen wil ik doen.

Weg van deze ellende.

Anders laat ik los

en verdrink,

verdrink,

in een wereld van depressie,

in een wereld van nostalgie,

in het water van problemen.

In een zee van ruzie,

tussen hart en hoofd,

zweeft de illusie

dat ik het kan.

Dat het zou lukken.

Maar de realiteit vervaagt in illusie.

Een fata morgana van een glimlach,

het masker van de wereld.

Ik kleur mijn tranen zwart.

Alsof het kon.

Alsof ik het kon.

Ik schreeuw het uit.

Ik wil weg.

Weg.

Weg.

Weg van alles.

Van U.

Van mij.

Van mij.